En toen werd ik stilgezet
Op 24 mei 2025 nam mijn leven een totaal onverwachte wending.
Tijdens een zwemtraining voelde ik dat er iets niet klopte. Mijn linkerarm deed niet wat mijn hoofd zei. Misschien was ik duizelig, dacht ik nog. Ik maakte de training af. Thuis, na twee correcties van mijn Tesla die vond dat ik te veel naar links reed en nadat ik tegen de deurpost aanliep, wist ik het zeker: dit klopt niet.
Geen paniek.
Wel een stemmetje dat zei: bel de huisartsenpost.
Na een paar testjes lag ik in de ambulance, rechtstreeks naar het ziekenhuis.
En toen kwam de zin die alles veranderde:
“Mevrouw Homminga, u heeft een hersenbloeding.”
Ik snapte het niet. Ik wílde het niet snappen.
Ik was gezond, actief en sportief. Ik leefde voor vitaliteit. Ik zat midden in een sportlente, werkte als hoofd corporate control én had mijn eigen coachpraktijk. Ik begeleidde anderen. En nu was ik zelf degene die stilviel.
Aan de buitenkant zag je weinig.
Vanbinnen was alles anders.
Mijn energie was weg en onvoorspelbaar. Alles ging naar het herstel van mijn hersenen. Prikkels kwamen harder binnen. Mijn hoofd werkte niet meer zoals ik gewend was. Dingen die altijd vanzelf gingen, kostten ineens enorm veel energie. En juist omdat je niets aan me zag, begon ik ontzettend aan mezelf te twijfelen. Wat gebeurt er met mij? Wat heb ik verkeerd gedaan?
Het vertrouwen in mijn lichaam was compleet weg.
Ik moest opnieuw leren voelen, angsten loslaten en het vertrouwen in mijn lichaam terugvinden. En dat was lastig, omdat het voelde alsof mijn lichaam mij in de steek had gelaten.
Na maanden van intensieve, liefdevolle revalidatie bij Heliomare (intern en poliklinisch) ben ik er weer. Geen nieuwe Petra, maar de echte Petra. De 0.0‑versie. Superblij, dankbaar en met heel veel levenslessen rijker.
Ik heb nu één bak energie. Fysiek, mentaal, sociaal en creatief. En elke dag maak ik opnieuw keuzes. Bewuster dan ooit.
Je ziet niets aan me.Maar vanbinnen is alles verschoven.





