Je doet zó je best om het goed te doen én toch ben je steeds weer leeg
Je hebt pijn. Vrijwel nooit zichtbaar en meestal niet uit te leggen.
Pijn in je hoofd, overprikkeling die ineens opkomt en blijft hangen, vermoeidheid die niet wegtrekt ook al doe je rustig aan.
En daar komt nog iets anders bij.
Het gevoel dat je het moet uitleggen. Dat mensen het niet zien. Soms merk je dat je zelf ook twijfelt aan wat je voelt.
Je houdt het vaak voor jezelf, want je wil een ander eruit mee lastig vallen.
Je gaat door, past je aan, zegt minder dan je eigenlijk voelt.
En ergens zit die gedachte die steeds terugkomt:
Waarom lukt het me niet om dit gewoon beter te doen?
