Petra Homminga - Muller

Het ging ogenschijnlijk goed met me. Ik had een vol leven, een mooie carrière als hoofd corporate control, twee zoons, sportte veel en was gewend om door te gaan. Sporten was mijn uitlaatklep. De plek waar mijn hoofd tot rust kwam en ik me sterk voelde.

Totdat ik tijdens het sporten hartritmestoornissen kreeg. Niet één keer, maar steeds vaker. Op een gegeven moment hoefde ik alleen maar mijn hardloopschoenen aan te trekken en mijn hartslag schoot al omhoog. Dat was verwarrend en frustrerend. Juist dát wat mij energie gaf, werd me afgenomen.

Ik was boos op mijn hart. Jaloers op anderen. Pilletjes hielpen niet. Ingrepen ook niet.

Toch was mijn hart niet tegen me. Het probeerde me iets te vertellen.

Ik werd gedwongen te vertragen, te voelen en te luisteren. Ongemakkelijk en pijnlijk, want ik was gewend alles met mijn hoofd op te lossen. Maar mijn lichaam deed niet meer mee aan dat verhaal. Ik leerde het anders te doen. Door mijn lichaam serieus te nemen in plaats van het te negeren. Dat was geen quick fix, maar het werkte. Ik kwam eroverheen. En juist daardoor werd mijn leven daarna lichter, leuker, vrijer en blijer.

Na een intensief revalidatietraject bij Heliomare was ik fysiek hersteld. Maar ik was doodsbang dat het opnieuw zou gebeuren. Ik wilde zo graag genieten van het leven. Van Joost, van mijn zoons, van alles wat ik had maar ik wist niet meer hoe. Voorzichtig geworden. Angstig.

En de dagelijkse realiteit was zwaar. Ik had weinig energie. Groepen mensen? Onmogelijk. Harde geluiden, omgevingslawaai, drukte… Het kwam allemaal keihard binnen. Ik moest zorgvuldig doseren om überhaupt de dag door te komen. De wereld draaide gewoon door, terwijl ik nog steeds aan het zoeken was naar hoe ik mijn leven weer kon leven.

Totdat ik een intensieve BMR-retraite deed bij Vilna. En dat was een mijlpaal.

Het vertrouwen in mijn lichaam kwam terug. De angst loste op. Ik heb nu energie voor tien en geen last meer van prikkels. Niet als nieuwe Petra, maar als de échte Petra en veel verder hersteld dan de artsen ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Inmiddels volg ik de opleiding bij de Healing Academy van Vilna. Alles wat ik daar leer, combineer ik met mijn jarenlange ervaring als coach én mijn achtergrond in de corporate wereld. Dat is precies wat ik toepas in mijn traject “Jouw herstel | Jouw koers.”

Je ziet niets aan me. Het enige wat er met mij 'mis' is, is dat ik ooit een hersenbloeding heb gehad.

Kijk gerust even goed naar mijn foto. Er mankeert namelijk iets aan mij.

Je ziet het niet. En dat is precies het punt.

Je kijkt naar iemand met niet-aangeboren hersenletsel. Ik heb zelf een hersenbloeding gehad. Ik weet hoe het is om na de revalidatie weer in het leven te staan en toch vast te zitten. Tussen wat er van je verwacht wordt, wat je zelf graag wilt en wat je lichaam vraagt. En hoe je dan steeds opnieuw belandt in 'gewoon doorgaan', met uitputting tot gevolg.

Maar ik weet ook iets anders: een dikke vette negen is nog steeds mogelijk.

Ik coach al meer dan tien jaar ambitieuze vrouwen. Jarenlang naast mijn eigen baan in loondienst, dus ik weet ook wat het betekent om twee werelden tegelijk draaiende te houden. Nu coach ik vrouwen met NAH, meestal tussen de veertig en vijfenzestig, die na hun revalidatie weer werken maar zijn blijven hangen in hun herstel. Ze willen dolgraag de 'oude' worden. Maar ze leven op een min zes, omdat zoveel leuke dingen niet meer lijken te kunnen.

Dat herken ik. Ik wás jou.

En ik weet: het kan anders. Volop kunnen werken, sporten, op bezoek bij vrienden. Niet overleven, maar écht leven. Doen waar je ontzettend blij van wordt. Niet ondanks je NAH, maar mede dóór wat je hebt meegemaakt.

…ik ooit met walvissen heb gezwommen in Dominica, op mijn eerste Tinder date.

…ik een tik heb dat ik overal hartjes in zie. Zelfs in een stukje toiletpapier op de wc-vloer. Ik liep terug om er een foto van te maken.

…ik een havermoutfreak ben. Met pindakaas, pure chocola, espresso, frambozen. Ochtend, middag of avond, het maakt me niet uit. Heb jij een recept? Meer dan welkom.

…ik dagelijks minstens tien minuten adem en mediteer. Op drukke dagen twee keer zo lang. Paradoxaal? Misschien. Maar mijn hoofd smeekt er inmiddels om.

…ik stapels boeken heb staan én er met vijf tegelijk bezig ben. Mijn favoriet blijft 'Superheldje', een kinderboek waarin alles fout gaat, maar waarbij je achteraf ziet dat het niet anders kon.

…ik mega geïnteresseerd ben in alles rondom de zelfhelende kracht van het lichaam. Elke studie, elk verhaal, elke ontdekking op dat gebied verslind ik.